Wiążące porozumienia cenowe zawierane z administracją podatkową zwiększą bezpieczeństwo działania przedsiębiorców.
23 sierpnia Ministerstwo Finansów opublikowało na swoich stronach internetowych projekt ustawy zmieniającej ustawę Ordynacja podatkowa. Jednocześnie został on skierowany do uzgodnień międzyresortowych oraz uzgodnień z organizacjami przedsiębiorców. Jedną z kwestii uregulowanych w projekcie jest procedura tzw. wiążących porozumień cenowych pomiędzy podatnikiem a administracją podatkową, dotyczących metody ustalania cen w transakcjach z podmiotami powiązanymi (cen transferowych).
Korzyści
Wiążące porozumienia cenowe stosowane są w wielu krajach, np. w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji. Rozwiązanie to pozwala na ustalenie takiej metody określania cen transferowych, która zostanie zaakceptowana przez administrację podatkową, gwarantując jednocześnie bezpieczeństwo jej stosowania. Podkreśla to także Ministerstwo Finansów, uzasadniając wprowadzenie procedury bezpieczeństwa inwestycji w Polsce.
Procedura wiążących porozumień cenowych jest dobrowolna: to podatnik decyduje, czy chce z niej skorzystać. Odwrotnie niż w przypadku interpretacji prawa podatkowego (wydawanych na podstawie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa), najważniejszym elementem wiążących porozumień cenowych będą analizy ekonomiczne pozwalające na weryfikację poprawności zaproponowanej przez podatnika metodologii wyznaczania ceny w transakcjach z podmiotami powiązanymi. W związku z tym podatnik będzie zobligowany do przedstawienia i uzasadnienia proponowanej metodologii ustalania cen. Rozwiązanie takie pozwala mu aktywnie wpływać na wynik porozumienia — lepsze przygotowanie analiz i wskazanie możliwie pełnego obrazu transakcji oraz czynników mogących wpływać na jej przebieg (w szczególności metodologię określania cen), zwiększa szansę, że porozumienie będzie miało zaproponowany kształt.
Warto podkreślić, że wiążące porozumienia cenowe są, pomimo skomplikowanej procedury i znacznego nakładu pracy, popularnym narzędziem ustalania metody określania cen transferowych. Przykładowo, w Stanach Zjednoczonych (według informacji Inland Revenue Service) w latach 1991-2003 złożono 766 wniosków o zawarcie wiążących porozumień cenowych, z czego w 492 przypadkach zostały zawarte. Przeciętna długość procedury to około 1,5 roku w przypadku porozumień jednostronnych, a dwu- lub wielostronnych nawet ponad 3 lata.
Popularność wiążących porozumień cenowych na świecie wynika przede wszystkim ze stabilności przyjętych rozwiązań oraz możliwości rozsądnego planowania podatkowego z kilkuletnim wyprzedzeniem — porozumienia zawierane są najczęściej na 3-5 lat (w Polsce maksymalnie 3 lata, z możliwością przedłużenia na kolejne 3), mogą także obejmować rozliczenia dokonywane w latach poprzednich, o ile metodologia ustalania cen została niezmieniona.
W dobrym kierunku
Podsumowując, wprowadzenie procedury wiążących porozumień cenowych do polskiego systemu podatkowego jest krokiem w dobrym kierunku. Niezbędne jest przy tym doprecyzowanie wymogów niezbędnych do uzyskania porozumienia (można skorzystać z doświadczeń krajów, w których wiążące porozumienia cenowe działają od lat). Szczególnie istotne jest dokładne określenie zakresu/wyniku porozumienia, aby gwarantowało ono nie tylko metodę wyznaczania ceny, ale także jej poziom.
Joanna Pietrasik starszy konsultant; Rafał Sadowski menedżer Zespół Cen Transferowych Deloitte