Do terminowych umów o pracę zawartych na ponad dwa lata przed wejściem w życie tzw. ustawy antykryzysowej nie odnoszą się jej szczególne rozwiązania — wynika z uchwały Sądu Najwyższego, wydanej 9 sierpnia 2012 r.
Sąd stwierdził, że umowa o pracę na czas określony zawarta przed 22 sierpnia 2009 r., czyli przed wejściem w życie ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, rozwiązuje się w przewidzianym w niej terminie, choćby trwała ponad 24 miesiące po 21 sierpnia 2009 r. (sygn. akt III PZP 5/12). Tym samym w takich przypadkach pracodawca nie ma obowiązku przekształcić czasowej umowy w umowę na czas nieokreślony, czego wymagały te przepisy.
Ustawa antykryzysowa przestała obowiązywać z końcem 2011 r. Wraz z tym w stosunkach pracy nie stosuje się już przewidzianych w niej rozwiązań, takich jak np. indywidualny rozkład czasu pracy, obniżony wymiar czasu pracy, przestój ekonomiczny, a także dotyczących umów na czas określony. W okresie obowiązywania tej ustawy pracodawca miał prawo zatrudnić pracownika na umowę terminową trwającą nie dłużej niż 24 miesiące.
Mógł też zawrzeć z pracownikiem więcej niż jedną umowę na czas określony, ale ich łączny okres musiał maksymalnie wynieść dwa lata. Powrót do zasad obowiązujących przed wejściem w życie ustawy antykryzysowej oznacza też m.in., że „odwieszono” stosowanie art. 25 1 kodeksu pracy. Czy ponownie trzecia kolejna czasowa umowa o pracę staje się umową bezterminową, jeśli przerwy między jedną a drugą nie przekracza jednego miesiąca. Nie ma natomiast limitu okresu, na jaki czasowa umowa może być zawarta.