Od 1 maja Polacy będą obywatelami UE. To szansa na uruchamianie własnych firm w Unii.
Wiele państw zamierza chronić swoje rynki pracy przed napływem taniej siły roboczej z nowych krajów członkowskich UE — takich jak Polska. Rozwiązaniem jest samozatrudnienie, czyli prowadzenie działalności gospodarczej na własny rachunek.
Artykuł 52 traktatu rzymskiego reguluje tę dziedzinę w jasny sposób: obywatele państw UE mogą podejmować i prowadzić przedsiębiorstwa (lub filie istniejących w Polsce) na terenie całej Unii Europejskiej. Podatki oraz wszelkie dodatkowe opłaty związane z prowadzeniem własnej firmy reguluje prawo każdego kraju oddzielnie. Oto jak to wygląda w Niemczech.
Pierwsze kroki
Aby nawiązać kooperację z niemiecką firmą, można odwiedzić jedną z niemieckich izb przemysłowo-handlowych, warto polecić adres http://trade-center.com, niemieckiej giełdy kooperacyjnej w internecie, czy Federalną Agencję Spraw Gospodarki Zagranicznej w Kolonii (www.bfai.de). Przed założeniem firmy należy dokładnie wyjaśnić szczegóły i skontaktować się z adwokatem, notariuszem i doradcą podatkowym.
Przedsiębiorstwo rejestruje się w urzędzie porządkowym w dziale przemysłowym. Jeśli ma zostać założona siedziba filii polskiej firmy macierzystej, należy dostarczyć potwierdzenie (wpis do rejestru w Polsce w oficjalnie uwierzytelnionej formie obok niemieckiego tłumaczenia, ewentualnie dalsze informacje), że za granicą istnieje przedsiębiorstwo, które według niemieckich przepisów prawnych mogłoby zostać wpisane do rejestru handlowego. Rejestracji trzeba dokonać przed podjęciem działalności gospodarczej. Koszt: około 25 EUR.
Założenie spółki (z o.o., komandytowa, akcyjna, spółdzielnia i towarzystwo partnerskie) musi zostać wpisane do rejestru handlowego. Pojedyncza firma może zostać wpisana, gdy jej obrót roczny wyniesie około 100 tys. EUR (przy 175 tys. EUR jest to obowiązkowe). Wpis do rejestru musi zostać dokonany przez notariusza, w miejscowym sądzie rejonowym, gdzie jest prowadzony rejestr handlowy, przed rozpoczęciem działalności. Opłaty zależą od rodzaju przedsiębiorstwa.
Wolność z ograniczeniami
W Niemczech ogólnie obowiązuje wolność zarobkowania, zezwolenie na wykonywanie poszczególnych zawodów jest związane głównie z potwierdzeniem kwalifikacji do ich wykonywania.
W przypadku np. rzemiosła właściciel musi mieć zdany egzamin majstra. Właściwym organem jest tu regionalna izba rzemieślnicza. Infomacji, jak można otrzymać dokument stwierdzający kwalifikacje do wykonywania określonego zawodu i ewentualne koncesje, udzielają lokalne IHK (również Polsko-Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa). Osoby prowadzące działalność muszą być członkami miejscowej izby przemysłowo-handlowej (IHK) lub rzemieślniczej (HWK).
Obowiązkowe są ubezpieczenia od wypadków w miejscu pracy. Należy się zgłosić do właściwego stowarzyszenia zawodowego i wypełnić ankietę. O tym, które jest właściwe, mogą poinformować izby przemysłowo-handlowe, rzemieślnicze lub krajowy związek stowarzyszeń zawodowych. Zgłoszenia należy dokonać w tydzień po podjęciu działalności.
Kolejne obowiązki
Kolejnym obowiązkiem jest zgłoszenie w urzędzie pracy, aby otrzymać numer identyfikacyjny potrzebny do comiesięcznych odliczeń składek socjalnych. Jest to konieczne w przypadku zatrudniania pracowników. Można to załatwić telefonicznie, najpóźniej na 2 tygodnie po rozpoczęciu zatrudnienia.
Należy również podać informację o rozpoczęciu działalności i złożyć wniosek o przyznanie numeru identyfikacji podatkowej w urzędzie finansowym. Należy wypełnić tzw. ankietę otwarcia działalności, czyli odpowiedzieć na pytania dotyczące przyszłych obrotów i zysków.
Te dane szacunkowe służą jako tymczasowa podstawa do obliczenia wysokości podatku przychodowego i przemysłowego. Pytania należy omówić z doradcą podatkowym. Informację składa się we właściwym dla siedziby firmy urzędzie finansowym w ciągu jednego miesiąca od rozpoczęcia działalności.
Współpracownicy podlegający obowiązkowemu ubezpieczeniu muszą zostać zgłoszeni w kasie chorych.
Formularz zgłoszeniowy do ubezpieczenia socjalnego należy odebrać i wypełnić we właściwej kasie chorych w ciągu dwóch tygodni od rozpoczęcia działalności.