Choć liczba debiutów na GPW w tym roku stanowi zaledwie połowę tej z lat 1997-98, to już wartościowo podaż nowych akcji nigdy jeszcze nie była tak wysoka. Tymczasem popyt, w przeciwieństwie do podaży, ma swoje granice. Polskie fundusze emerytalne i inwestycyjne ulokowały już w akcjach około 24 mld zł, a udział tych papierów w aktywach OFE przekroczył już rekordowe 33 proc. Przy w miarę stabilnym strumieniu wpływów do funduszy, zarządzający stają przed koniecznością sprzedaży akcji na rynku wtórnym, by znaleźć środki na rynek pierwotny. A po co wychodzić z papierów, które doprowadzają indeks WIG do kolejnych historycznych szczytów?
W tej sytuacji nie dziwi, że CCI, Eurofaktor czy FAM tłumaczą rezygnację lub ograniczenie oferty właśnie niewielkim popytem ze strony funduszy. Nie przypadkiem debiutanci coraz częściej domykają oferty zwiększaniem transzy dla drobnych. Ci ostatni raz za razem się rozczarowują, bo zyski w debiucie już tylko sporadycznie przekraczają 10 proc. (w ostatnich sześciu debiutach udało się to jedynie PKO BP i TVN). Mali inwestorzy zachowują się coraz bardziej nerwowo i realizują zyski tuż po debiucie. Polcolorit, Praterm, CCC i Pekaes, debiutujące w ostatnich dniach, są tańsze niż w emisji. Tracą na tym fundusze nastawione długoterminowo, co jeszcze mocniej zniechęca ich do rynku pierwotnego.
Taki stan martwi zwłaszcza mniejsze spółki. Węgierski MOL i tak musi znaleźć się w portfelach zarządzających. Fundusze więc go kupią, bo nawet jeśli stracą, to stracą w grupie. Inaczej jest w przypadku małych debiutantów, na które zapisać się może tylko kilka instytucji. Tu ewentualna pomyłka zarządzającego jest bardziej widoczna.
Czy to oznacza, że aspirujący do GPW muszą zmienić swoje plany? Oczywiście, że nie. Dla podmiotów o najlepszej kondycji to nawet dobrze, że na rynku pierwotnym robi się luźniej. Wzrasta za to presja inwestorów na obniżanie cen w IPO. I z tym emitenci muszą się pogodzić.