Trybunał był nowoczesną, jak na owe czasy, instytucją powołaną do audytu finansów państwa. W 1613 r. Sejm uchwalił jego utworzenie jako instytucji stałej, która przejęła funkcję sejmowej Komisji Skarbowej. W kompetencjach Trybunału znajdowały się m. in. kontrola przychodów i wydatków skarbu publicznego, audyt rachunków państwa, kontrola podskarbich i urzędników skarbowych. Trybunał Skarbowy miał też kompetencje sądowe, które stale się zwiększały: rozpatrywał skargi na poborców i dzierżawców dochodów skarbowych, wszelkie spory związane z dochodami i rozchodami skarbowymi, a od końca XVII w. również sprawy finansowe wojska, m.in. procesy za zaległy żołd i finansowanie utrzymania fortyfikacji. W 1764 r. Trybunał Skarbowy Koronny został zastąpiony przez komisje skarbowo-wojskowe
>>>PODSKARBI KORONNY - MINFIN KRÓLA JEGOMOŚCI
Przewodniczenie trybunałowi przysługiwało naprzemiennie marszałkowi, którym zostawał senator świecki i prezydentowi, którym był mianowany jeden z biskupów katolickich. Komisarze, którzy uczestniczyli w pracach trybunału byli początkowo wybierani przez króla spośród senatorów i szlachty, reprezentując poszczególne województwa. Od 1667 r. deputatów (przedstawicieli) wybierały sejmiki relacyjne. Ten szczególny rodzaj zgromadzeń partykularnych zwoływanych po sejmie walnym zbierał szlachtę poszczególnych ziem w celu zdania relacji z wcześniejszego zgromadzenia.
Akta obradującego na radomskim zamku Trybunału, wywożone po każdej sesji do Warszawy spłonęły w czasie Powstania Warszawskiego. Do dzisiaj zachowały się tylko fragmentaryczne pozostałości dokumentów, przechowywane w różnych archiwach, bibliotekach i muzeach.
Źródła:
Sebastian Piątkowski, "Radom – zarys dziejów miasta", Radom 2000