Cranach. Natura i Sacrum

  • DI
opublikowano: 17-12-2021, 14:13

„Madonna pod jodłami” oraz „Adam i Ewa” – dwa najważniejsze obrazy Lucasa Cranacha starszego (1472–1553) w zbiorach polskich – są prezentowane na wystawie czasowej w Muzeum Narodowym w Warszawie wraz z rycinami i rysunkami z kolekcji muzeum. Wątkiem przewodnim ekspozycji jest ukazanie nowej relacji natury i sacrum w sztuce końca XV i początku XVI wieku. Wystawa trwa do 27 lutego 2027 r.

Spotkanie:
Spotkanie:
Obraz „Adam i Ewa” od 1925 r. znajdował się w zbiorach wrocławskiego Schlesisches Museum der Bildenden Kunste. Podczas wojny ewakuowano go do Kamieńca Ząbkowickiego, a w 1946 r. został przekazany Muzeum Narodowemu w Warszawie, gdzie znajduje się do dziś. „Madonna pod jodłami” pochodzi ze zbiorów Muzeum Archidiecezjalnego we Wrocławiu. Oba dzieła – pędzla Lucasa Cranacha starszego –można teraz podziwiać na wystawie czasowej w MNW.
Bartosz Bajerski, Muzeum Narodowe w Warszawie

Kameralne spotkanie dwóch obrazów Cranacha, jednego z najwybitniejszych twórców niemieckiego renesansu, jest okazją, by opowiedzieć o przemianach zachodzących w ikonografii sztuki końca XV i początku XVI w. W tym okresie zmieniły się nie tylko ujęcia najważniejszych tematów religijnych, lecz także sposoby przedstawiania przyrody. Wyzwaniem dla artystów stało się połączenie sacrum i natury w taki sposób, by dzieła z jednej strony nawiązywały do tradycyjnej symboliki, z drugiej zaś odzwierciedlały nowe tendencje humanistyczne. W tym kontekście oba obrazy Cranacha odczytać można jako opowieść o najważniejszych wydarzeniach w historii zbawienia, ale także jako refleksję nad stworzeniem.

W towarzystwie rycin Dürera, Altdorfera i Hirschvogla

W doborowym towarzystwie:
W doborowym towarzystwie:
Na wystawie eksponowane są także Albrechta Dürera, Lucasa Cranacha starszego, Albrechta Altdorfera, Augustina Hirschvogla i rysunki z kręgu tzw. szkoły naddunajskiej.
BAJERSKI BARTOSZ

W propagowaniu nowych koncepcji artystycznych i ikonograficznych znaczącą rolę odegrała też grafika. Na wystawie eksponowane są ryciny czołowych niemieckich artystów epoki: Albrechta Dürera, Lucasa Cranacha starszego, Albrechta Altdorfera, Augustina Hirschvogla, a także rysunki z kręgu tzw. szkoły naddunajskiej. Pozwalają na prześledzenie ówczesnych sposobów obrazowania, przyjrzenie się zagadnieniom związanym z praktyką warsztatową oraz poznanie oczekiwań i gustów estetycznych zleceniodawców wywodzących się często z kręgów elit dworskich

Z Wittenbergi do Wrocławia

„Madonna pod jodłami” może stać się również impulsem do rozważań o kolekcjonerstwie sztuki u progu XVI w. Obraz został przywieziony do Wrocławia z Wittenbergi w przełomowym roku 1517, wyznaczającym początek burzliwego okresu reformacji. Nowy właściciel, biskup Jan V Thurzon (1464–1466 – 1520) przekazał dzieło do wrocławskiej katedry, gdzie w kaplicy św. Jana Ewangelisty znajdowało się aż do 1947 r. Skradzione tuż po wojnie, zostało odzyskane w 2012 r. i od tego czasu znajduje się w zbiorach Muzeum Archidiecezjalnego we Wrocławiu.

Na wystawie łącznie zostaną zaprezentowane 23 prace: dwa obrazy oraz 21 rycin i rysunków. Kuratorzy: Piotr Borusowski, Aleksandra Janiszewska-Cardone, Joanna Sikorska.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Polecane