Obowiązek nadania towarom przeznaczenia celnego spoczywa nie tylko na podmiotach importujących towary, ale również na organie celnym.
Towary, które po wprowadzeniu na obszar celny wspólnoty zostały przedstawione organom celnym, powinny otrzymać dopuszczalne dla nich przeznaczenie celne. Przez niewspólnotowy należy rozumieć towar przywożony spoza obszaru celnego wspólnoty, który nie został jeszcze dopuszczony do obrotu. Przeznaczenie celne to przewidziane prawem czynności celne:
- objęcie towaru procedurą celną, np. dopuszczenie do obrotu,
- wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego,
- powrotny wywóz towaru poza obszar celny wspólnoty,
- zniszczenie towaru,
- zrzeczenie się towaru na rzecz skarbu publicznego.
Obowiązek nadania towarom przeznaczenia celnego spoczywa nie tylko na podmiotach importujących, ale również na organie celnym. Jeśli bowiem formalności niezbędne do nadania przeznaczenia celnego nie zostały zapoczątkowane we właściwym terminie, organy celne podejmują niezwłocznie wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania ich sytuacji, włączając w to nadanie przeznaczenia celnego.
Po przedstawieniu towary nabywają status składowanych czasowo, który tracą z chwilą nadania im przeznaczenia celnego, np. po objęciu procedurą dopuszczenia do obrotu. Długość okresu, w którym towar składowany jest czasowo, uzależniony jest od osoby, która dokonała jego importu. Należy jednak zauważyć, że wspólnotowy kodeks celny podobnie jak kodeks celny obowiązujący w Polsce ogranicza okres czasowego składowania towarów. Jednakże termin do nadania towarom przeznaczenia celnego w Polsce różni się od obowiązującego na terenie wspólnoty.
Robert Smoczyński
ekspert Ernst & Young