TOMASZ WÓJTOWICZ
dyrektor departamentu finansowania handlu w BRE Banku
Zapłata za zobowiązania (przez niektórych nazywana faktoringiem odwróconym) oraz program finansowania dostawców oparty o dyskonto bez regresu to przykłady narzędzi pozwalających skutecznie zarządzać zobowiązaniami handlowymi.
Zawarcie każdego kontraktu, szczególnie długoterminowego, wiąże się z zamrożeniem pieniędzy. Bardzo trudne jest idealne dopasowanie terminów spływu należności do terminów regulowania zobowiązań. Łatwo można sobie wyobrazić sytuację, w której przedsiębiorstwo traci kontrolę nad spływem należności. Prowadzi to do zatorów płatniczych. To z kolei powoduje opóźnienia w regulowaniu zobowiązań i rodzi konieczność zapłaty karnych odsetek.
O ile dyskonto należności w swojej najprostszej odmianie zabezpiecza przed opóźnieniami w spływie należności, o tyle zapłata za zobowiązania handlowe oraz program finansowania dostawców z wydłużonym okresem spłaty są receptą na skuteczne i terminowe regulowanie płatności firmy. Przedsiębiorstwo, które korzysta z zapłaty za zobowiązania, zleca bankowi zapłatę za konkretne faktury zakupowe w ramach przyznanego limitu kredytowego. Bank przejmuje w ten sposób zobowiązanie do zapłaty na rzecz dostawcy. Przedsiębiorca wywiązuje się z pierwotnego zobowiązania, jednocześnie przedłużając sobie termin jego spłaty do banku. Dzięki temu może spokojnie oczekiwać na spływ swoich należności i w ustalonym z bankiem momencie oddać gotówkę. Dodatkowo bank może uregulować zobowiązanie również przed upływem terminu płatności faktury.
Za wcześniejszą spłatę wierzytelności przedsiębiorca może u dostawcy wynegocjować odpowiednie skonto, czyli niższą cenę towaru lub usługi. Już 1-procentowe skonto może pokryć koszt finansowania bankowego i zapewnić dodatkowy zysk. Co ważne, skonto, wpływając pozytywnie na koszty zakupu towarów, powiększa wynik ze sprzedaży. Zapłata za zobowiązania może być też korzystna z punktu widzenia bilansu przedsiębiorstwa. Przy odpowiedniej konstrukcji umowy można uznać, iż produkt ten nie wpływa na powiększenie zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek, pozostawiając je cały czas w obszarze zobowiązań z tytułu dostaw. Zamienia zobowiązania kredytowe na zobowiązania handlowe, porządkując i polepszając w ten sposób strukturę bilansu.