Najbardziej poszukiwani artyści świata

Zdecydowanie największym zainteresowaniem cieszą się artyści współcześni. Pierwsze miejsce zajmuje słynący z instalacji świetlnych James Turrell, którego dwie prace można było oglądać kilka lat temu w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej. Najsłynniejszym jego projektem jest „Roden Crater Project”. W kraterze wygasłego wulkanu w Arizonie artysta tworzy od 1976 r. system tuneli łączących różne pomieszczenia, które drążone są na podstawie wyliczeń według położenia słońca, księżyca i gwiazd, aby zmiana oświetlenia zmieniała przestrzeń. Zainteresowaniu artystą sprzyjają trzy tegoroczne, wielkie wystawy jego prac: w Los Angeles, Houston i Nowym Jorku. Potwierdza to awans artysty na liście Artnet z majowego 125. miejsca. Właśnie wtedy została otwarta pierwsza z nich.

Na drugim miejscu znalazł się również artysta eksperymentujący ze światłem — David Hockney — malarz, rysownik, fotograf i scenograf uważany za najlepszego brytyjskiego artystę pokolenia. W tym roku na aukcje trafiły dwie jego prace. Obie zostały sprzedane powyżej 5,3 mln USD.

Na trzecie miejsce z ósmego awansował Pablo Picasso, który przegonił prowadzącego w poprzednim rankingu Andy’ego Warhola. 107. miejsce zajął natomiast Ryszard Anuszkiewicz, urodzony w Stanach Zjednoczonych malarz i grafik polskiego pochodzenia.

W Polsce na rynku nieobecny, uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli op-artu i hard-edge paintingu. Interesuje go eksperymentowanie z kolorem i światłem. Mówi, że jego praca to tylko próba dochodzenia do tego, aby pełne intensywności kolory uzupełniały się i pod wpływem światła wywoływały złudzenia optyczne. Zachwyt budzi jednak jego technika. Jego obrazy ujawniają swoje sekrety stopniowo wraz z patrzeniem na nie, a że świat kolorów jest nieograniczonym polem rozwiązań i kombinacji, to każdy obraz pozwala na inne odkrycia. Nie bez podstaw artysta porównywany jest do Mondriana i Malewicza. Na 215. miejscu pojawił się nieobecny dotychczas w rankingu Mojżesz Kisling, przedstawiciel lubianej przez polskich kolekcjonerów École de Paris. Artysta wyjechał do Paryża zaraz po ukończeniu studiów pod okiem Józefa Pankiewicza na krakowskiej ASP. Zaczynał od malowania martwych natur w stylistyce École de Pont-Aven, później dzięki Picassowi przeszedł przez okres fascynacji formami kubistycznymi. W jego pracowni bywali Amedeo Modigliani i Chaim Soutine. Przyjaźnił się również z Eugeniuszem Zakiem, Melą Muter i Romanem Kramsztykiem. Dzięki towarzyskiemu życiu uzyskał przydomek książę Montparnassu. Malował wyraziste, nasycone kolorami pejzaże i portrety kobiet o delikatnych rysach i melancholijnym spojrzeniu. To one cieszą się największym powodzeniem.