PB Po Godzinach
Partnerem cyklu EKO jest logo Provident

Szariat, czyli prawo boże

PAP , DI
opublikowano: 10-09-2021, 14:12

Przejęcie Afganistanu przez talibów oznacza powrót do surowej interpretacji szariatu, czyli prawa muzułmańskiego.

Ali Mohammadi/Bloomberg
Ali Mohammadi/Bloomberg
Ali Mohammadi

Szariat to prawo zaczerpnięte głównie z Koranu oraz słów i czynów proroka Mahometa, zawartych w przekazach jego towarzyszy (hadisów). Reguluje zarówno życie religijne, jak świeckie i jest różnie interpretowane w zależności od szkoły prawnej i lokalnej tradycji. Na świecie jest wiele krajów, które wprowadziły elementy szariatu do systemów prawnych, zwłaszcza do prawa rodzinnego i spadkowego, niewiele jednak stosuje kary znane jako hudud, czyli precyzyjnie określone w prawie islamskim. To zgodnie z tą kategorią za cudzołóstwo grozi ukamienowanie, za kradzież obcięcie ręki, a za picie alkoholu kilkadziesiąt batów.

Sposób, w jaki należy stosować szariat, jest przedmiotem sporu między konserwatywnymi i liberalnymi muzułmanami. Również wśród zwolenników surowego szariatu nie ma zgody co do wielu kwestii i dlatego w Arabii Saudyjskiej wygląda on inaczej niż w Afganistanie.

Najbardziej drastycznym przykładem interpretacji szariatu był reżim talibów w Afganistanie. W latach 1996-2001 stosowali kary hudud, zabronili kobietom wychodzić z domów bez męskich krewnych oraz zmusili je do noszenia burki zakrywającej całe ciało, w tym oczy. Zakazywali sportu oraz muzyki i telewizji. Teraz sugerują, że rozluźnią wcześniejszą interpretację szariatu.

Do nielicznych państw, w których przestrzega się skrajnej wersji prawa muzułmańskiego, należy Arabia Saudyjska, gdzie do niedawna powszechne było publiczne stosowanie kar hudud. Czyny homoseksualne mogą podlegać karze egzekucji lub chłosty i więzienia. Ścinanie głów i kończyn mieczem odbywało się zwykle w piątki, przed główną modlitwą. Saudyjskie prawo zezwala również na karę typu „oko za oko” (kisas) w przypadku morderstw i obrażeń ciała, a także na ułaskawienie w zamian za zrekompensowanie strat rodzinie (dija).

W Iranie, gdzie wykonuje się więcej egzekucji niż w Chinach, kary są podobne jak w Arabii Saudyjskiej, choć z przewagą kary pozbawienia wolności, również za przestępstwa niewynikające z szariatu, np. chłostę za spowodowanie wypadku drogowego.

W 2019 r. Brunei jako pierwszy kraj Azji Południowo-Wschodniej wprowadziło skrajny wariant szariatu, choć sułtan zapewnił, że niektóre kary nie będą egzekwowane, w tym ukamienowanie za akty homoseksualne i cudzołóstwo.

W Indonezji autonomiczny Aceh na Sumatrze jest jedyną prowincją, w której obowiązuje rygorystycznie interpretowany szariat. Publiczna chłosta jest powszechna w przypadku hazardu, picia alkoholu, cudzołóstwa, w tym seksu przedmałżeńskiego, i aktów homoseksualnych. Rząd odmawia jednak zgody na ścinanie.

Od 1979 r. w Pakistanie system sądów szariackich działa równolegle do brytyjskiego kodeksu karnego w takich sprawach, jak cudzołóstwo, fałszywe oskarżenia w sądzie, przestępstwa przeciwko mieniu oraz spożywanie narkotyków i alkoholu. W 2006 r. gwałt i cudzołóstwo zostały usunięte z prerogatyw systemu religijnego. Od wyroków sądu szariackiego można się odwołać do sądów głównego nurtu.

Sudan przyjął szariat w 1983 r., ale niekonsekwentnie. Ukamienowanie nie zdarzyło się od dziesięcioleci, choć jest możliwe, a setki kobiet są co roku karane chłostą za „niemoralne zachowanie”.

W Katarze chłosta nadal jest karą dla za spożywanie alkoholu lub nielegalne stosunki seksualne, ale rzadko jest stosowana. Cudzołóstwo muzułmanki i niemuzułmanina może być karane śmiercią. W 12 z 36 stanów na północy Nigerii natomiast szariat stosuje się w sprawach karnych.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Polecane