Wraz z akcesją polscy przedsiębiorcy utracą uprzywilejowaną pozycję w kraju, jednak otworzy się dla nich ogromny rynek.
Wartość umów o dostawy, roboty budowlane i usługi w państwach Unii to ponad bilion euro rocznie. Akcesja 10 nowych państw, w tym Polski, oznacza wzrost tego rynku już w 2004 r. Część tych pieniędzy może i powinna trafić do naszych przedsiębiorców. Ale najpierw krajowe firmy muszą poradzić sobie z niemałą konkurencją.
Koniec preferencji
Regulacje wspólnotowe są tak skonstruowane, by umożliwić dostęp do rynku zamówień publicznych podmiotom ze wszystkich państw członkowskich na obiektywnych i sprawiedliwych zasadach. Obowiązujący w Polsce system preferencji krajowych jest niezgodny z prawem UE, ponieważ narusza zasadę niedyskryminacji oraz swobodnego przepływu towarów i usług. Dlatego musi on zniknąć wraz z uzyskaniem członkostwa. Oznacza to, że polskie firmy będą na równych zasadach konkurować o krajowe zamówienia z unijnymi. Jednocześnie otworzy się przed nimi szansa udziału w zamówieniach w Unii.
Szczegółowe regulacje dotyczące procedur udzielania zamówień publicznych pozostają domeną poszczególnych państw UE. Wszelkie regulacje krajowe muszą być jednocześnie zgodne ze standardami prawa wspólnotowego. Warto więc zapoznać się z dyrektywami dotyczącymi zamówień publicznych.
Ważny podział
Podstawową cechą obowiązującego w UE systemu zamówień publicznych jest jego dualizm. Pierwsze dyrektywy (określane mianem „sektora klasycznego” lub „klasycznych”) dotyczyły zamówień udzielanych przez podmioty sektora publicznego. W 1993 r. przyjęto dodatkową dyrektywę („sektorową”), która uregulowała problematykę zamówień publicznych w sektorach wrażliwych (np. energetyka, transport czy telekomunikacja). Ponieważ, w odróżnieniu od dyrektyw klasycznych, sektorowa dotyczy także firm prywatnych, rygor jej przepisów jest zdecydowanie łagodniejszy.
Dr Jerzy Baehr, partner i Aleksander Stawicki, senior associate w Kancelarii Prawniczej Domański Zakrzewski Palinka