Malaga, Madryt i Barcelona świętują 125 urodziny Pabla Picassa. Rocznicowe wystawy to dla wielbicieli artysty nie lada gratka.
Okazje, by przemierzyć Hiszpanię śladami Picassa, są dwie: 125-lecie urodzin mistrza oraz 25-lecie powrotu do kraju najważniejszego z jego dzieł — „Guerniki”.
Dom pamiątek
Rodzinne miasto artysty — Malaga, zwana jest Miastem Geniusza lub Miastem Picassa.
— W 1988 r. rada miejska powołała Fundację Picassa w budynku przy placu de la Mercem, w którym Pablo przyszedł na świat. Otwarto tu Muzeum Dom Rodzinny, gromadzące pamiątki po malarzu oraz 3,5 tys. prac — mało znane dzieła Picassa i prace 200 innych hiszpańskich artystów — opowiada Anna Szenk z Biura Turystyki Państwa Hiszpańskiego Turespana.
Staraniem fundacji oraz spad-kobierców artysty: Paula, Christine i Bernarda Ruiz-Picasso, powstało również Muzeum Picassa — w XVI-wiecznym Pałacu Buenavista. Podstawą jego kolekcji jest darowizna Christine, wdowy po synu artysty, która przekazała muzeum 155 dzieł swego teścia. W sumie znajduje się tu ponad 200 prac Pabla Picassa, ale na jubileusz 2006 r. wypożyczono ponadto 73 dzieła stworzone we Francji. Nie były one dotąd pokazywane w Hiszpanii — wśród nich znajduje się m.in. fresk „La Joie de Vivre” z 1946 r. — toteż wystawa „Picasso w Antibes”, prezentowana w Maladze od 13 marca do 11 czerwca, pojedzie potem do Museu Picasso w Barcelonie. Z życiem artysty we Francji wiąże się anegdota — gdy zaoferowano mu jedną z sal zamku w Antibes na pracownię, wykrzyknął z entuzjazmem: „Nie będę tu tylko malować, ozdobię też zamek!” Seria obrazów i rysunków była niezwykłym podarkiem w ciężkich, powojennych czasach, gdy brakowało wszystkiego, nawet materiałów plastycznych... W późniejszych latach artysta dołożył trochę rzeźb, grafik i ceramiki, tworząc podwaliny pod pierwsze we Francji Muzeum Picassa, założone w 1966 r.
— Wystawie w Maladze towarzyszy prezentacja fotografii zrobionych Picassowi w Antibes. Dzięki tym zdjęciom można lepiej poznać malarza, środowisko i atmosferę, w jakich tworzył, mieszkając na południu Francji. To fotografie polskiego artysty Michała Smajewskiego, znanego jako Michel Sima — dodaje Anna Szenk.
Z kolei wystawa „Picasso i figura kobieca” (październik 2006 — luty 2007) uświadomi widzom rolę, jaką w twórczości artysty odegrały matka, żony, przyjaciółki, kochanki, modelki… Muzeum pokaże 70 obrazów, rzeźb i rysunków od lat 20. — gdy muzą Picassa była Fernanda Olivier — do wczesnych lat 70. XX w., ostatnich lat życia artysty spędzonych z drugą żoną: Jacqueline Roque. Te prace stanowiły część jej kolekcji. Dziś zdobią rozmaite zbiory we Francji i USA, lecz pokazywane są niezwykle rzadko.
Tradycja i awangarda
Barcelona — miasto, do którego 14- -letni Pablo przeniósł się z rodziną — to drugi przystanek dla wielbicieli jego twórczości. W Museu Picasso turysta znajdzie kolekcje jego dzieł z młodości, przekazanych muzeum przez Jamie Sabartesa, przyjaciela artysty. Picasso uzupełnił ją wczesnymi pracami, przechowywanymi przez jego siostrę. Zapisał też muzeum wczesne grafiki w testamencie, a wdowa podarowała ceramikę. Artysta równie mocno związany był z Madrytem — w 1897 r. spędzał w Prado długie godziny, podziwiając obrazy hiszpańskich mistrzów. Muzeum Prado pokaże więc — od maja do września — ekspozycję „Picasso. Tradycja i awangarda”. Najwybitniejsze prace artysty wypożyczone z muzeów całego świata, głównie amerykańskich, ukażą rolę Picassa w historii sztuki. W tych samych miesiącach Centrum Królowej Zofii, przechowujące „Guernicę”, upamiętni 25. rocznicę powrotu obrazu do Hiszpanii wystawą „W hołdzie Guernice”.