Polską walutą mógł być lech, nie złoty

opublikowano: 29-04-2018, 10:10

Niewiele brakowało, a za towary i usługi płacilibyśmy "lechami". Krótki żywot tej waluty rozpoczął się 5. lutego 1919 r., zakończył zaś dwa tygodnie później.

Odzyskująca niepodległość Republika Polska otrzymała w 1918 r. w spadku po Królestwie Polskim podległym Niemcom i Austro-Węgrom między innymi Polską Krajową Kasę Pożyczkową. Był to bank emisyjny utworzony dwa lata wcześniej przez niemieckiego okupanta na terenie warszawskiego generalnego gubernatorstwa. 

Dekret wprowadzał "lecha" jako przyszłą polską walutę.
Zobacz więcej

Treść dekretu Piłsudskiego z 5 II 1919 r.

Dekret wprowadzał "lecha" jako przyszłą polską walutę.

Emitowała ona markę polską - środek płatniczy obowiązujący aż do 1924 r. Wtedy to, na skutek reform Grabskiego, wprowadzono do obiegu złoty polski. Nie było jednak konsensusu w sprawie nazwy polskiej waluty. Proponowano również określenia "pol", a przez dwa tygodnie jako nowa nazwa przyszłej polskiej jednostki monetarnej funkcjonował "lech".

Lech wprowadzony został dekretem Naczelnika Państwa, Józefa Piłsudskiego, na wniosek Prezesa rady Ministrów Ignacego Paderewskiego, 5 lutego 1919 r. Pięć dni później zebrał się Sejm Ustawodawczy, który 28. lutego 1919 r. uchylił wcześniejszy dekret wprowadzając "złoty". 

Proces wymiany marki polskiej na złotego rozpoczęto jednak dopiero 28 kwietnia 1924 roku. Nowa waluta została oparta na parytecie złota. Wartość 1 złotego ustalono na 9/31 grama, czyli około 0,29 uncji czystego złota. 

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Marcin Dobrowolski

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu

Puls Biznesu

Puls Historii / Polską walutą mógł być lech, nie złoty