W Polsce faktoring znany jest od 10 lat. Chociaż w prawie pozostaje tzw. umową nienazwaną, obroty polskich faktorów rosną bardzo dynamicznie.
Największym rynkiem usług faktoringowych jest Europa, na którą przypada blisko 70 proc. wartości globalnych transakcji. Najciekawsze jest jednak to, że w ostatnich latach rynkami najdynamiczniejszego wzrostu usług faktoringowych stała się Europa Środkowa, a zwłaszcza Polska, Czechy i kraje nadbałtyckie.
W 1988 r. uchwalono w Ottawie konwencję o faktoringu międzynarodowym, która określa zarówno pojęcie, jak i istotę funkcjonowania faktoringu w obrocie międzynarodowym. W większości krajów, w tym w Polsce, brak jest jednak szczegółowych rozwiązań prawnych odnoszących się do faktoringu. Firmy zrzeszone w Konferencji Instytucji Faktoringowych (KIF) prowadzą działania mające na celu zmianę tej sytuacji — chodzi przede wszystkim o nowelizację ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym ujednolicenie przepisów dotyczących VAT, a także zapisy w ustawie o terminach płatności w obrocie gospodarczym, związane z zasadami cesji.
Na polskim rynku usługi faktoringowe świadczą dwa rodzaje instytucji: banki oraz firmy wyspecjalizowane w obsłudze należności (finansowanie, zarządzanie, monitorowanie, windykacja). Banki na ogół zajmują się standardowymi przypadkami i oferują głównie finansowanie. Natomiast firmy faktoringowe oferują również inne usługi, takie jak: prowadzenie rozliczeń, inkaso wierzytelności czy pomoc w windykacji (ściąganiu) przeterminowanych należności.