Urzędy skarbowe nie są zgodne, jak odliczać VAT w przypadku reklamy niepublicznej. Jedynym ratunkiem są wiążące interpretacje.
Ze względu na przepisy o podatkach dochodowych oraz VAT niezwykle istotnym zagadnieniem jest ustalenie, czy dane działania promocyjne podejmowane przez przedsiębiorców mają charakter reklamy publicznej czy też niepublicznej. Do kosztów uzyskania przychodów w pełni można zaliczyć jedynie reklamę prowadzoną w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób.
Wejście w życie nowej ustawy o VAT spowodowało pewne wątpliwości dotyczące możliwości odliczania podatku naliczonego w przypadku wydatków na cele reprezentacji i reklamy niepublicznej. Rozbieżna w tym zakresie wydaje się też praktyka urzędów skarbowych.
Stara a nowa
Na gruncie starej ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT nie przysługiwało m.in. w sytuacji, gdy podatnik nie mógł zaliczyć danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Stosowanie tej reguły było jednak wyłączone w stosunku do przypadków, w których brak możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów wynikał z przekroczenia limitów określonych w ustawie o CIT lub o PIT.
— Ustawy te przewidują, że kosztu uzyskania przychodu nie stanowią wydatki na cele reprezentacji i reklamy niepublicznej w sytuacji przekroczenia limitu 0,25 proc. przychodów. Na gruncie starych przepisów podatnicy mogli jednak odliczyć podatek z tytułu takich zakupów w całości — mówi Jerzy Martini, doradca podatkowy z Baker & McKenzie.
Czy takie same zasady obowiązują obecnie? Nowa ustawa, jak poprzednia, nie pozwala na odliczanie VAT w sytuacji, gdy podatnik nie mógł zaliczyć danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
— Niestety nie zawiera już wyłączenia dotyczącego przekroczenia limitów określonych w ustawach o podatkach dochodowych — dodaje Przemysław Skorupa, doradca podatkowy z Baker & McKenzie.
Przepisy wskazują jedynie, iż ograniczenie prawa do odliczenia nie dotyczy nieodpłatnego przekazania towarów i świadczenia usług, jeżeli czynności te zostały opodatkowane. Podatnikowi będzie zatem przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji przekazywania towarów (nie stanowiących tzw. prezentów o małej wartości czy próbek) wybranym kontrahentom mimo przekroczenia limitu na reprezentację i reklamę niepubliczną.
Problematyczne usługi
Problemy z odliczaniem VAT mogą dotknąć podatku naliczonego w przypadku zakupu niektórych usług, które mogą być traktowane jako zakupy na cele reprezentacji i reklamy niepublicznej, np. organizacji imprezy okolicznościowej dla klientów. Innymi wydatkami, w przypadku których mogą istnieć problemy z VAT, są wydatki związane z nieodpłatnym świadczeniem usług, które nie zostało opodatkowane.
— Urzędy skarbowe w różny sposób odpowiadają podatnikom na pytania dotyczące tych kwestii — mówi Przemysław Skorupa.
Niektóre z nich twierdzą, iż prawo do odliczenia nie przysługuje (poza przypadkami, gdy dotyczą one nieodpłatnego przekazania towarów i świadczenia usług), jeżeli czynności te zostały opodatkowane. Inne zajmują bardziej przychylne dla podatników stanowisko, twierdząc, że prawo do odliczenia przysługuje.
Co na to prawodawstwo UE
Artykuł 17(6) VI dyrektywy zezwala państwom członkowskim na zachowanie ograniczeń w prawie do odliczenia istniejących w ich systemach VAT w chwili wejścia w życie VI dyrektywy. Jednak ograniczenia w prawie do odliczenia istniejące na mocy art. 17(6) VI dyrektywy muszą być zgodne z art. 11(4) II dyrektywy (poprzedzającej VI dyrektywę). Mimo że II dyrektywa nigdy nie obowiązywała w Polsce, to art. 11(4) musi być uznany za punkt wyjścia przy ocenie legalności ograniczeń wprowadzonych na podstawie art. 17(6) VI dyrektywy również w odniesieniu do przepisów polskich.
Zgodnie z art. 11(4) II dyrektywy, niektóre towary i usługi mogą być wyłączone z systemu odliczeń. Dotyczy to tych, które mogą być wykorzystane w całości bądź częściowo do użytku prywatnego podatnika bądź jego pracowników.
— Zgodne z tym przepisem, dopuszczalne są tylko takie ograniczenia w prawie do odliczenia, które odnoszą się do konkretnych kategorii towarów czy usług. Natomiast odniesienie się do koncepcji wydatków, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ewidentnie nie spełnia tego kryterium — zauważa Przemysław Skorupa.
W zależności od sytuacji wydatek na taki sam towar czy usługę może być uznany za koszt uzyskania przychodów — taki zakup upoważniałby do odliczenia podatku, lub nie, co przesądzałoby o braku prawa do odliczenia.