Wątpliwości dotyczące skutków prawnych wpisania danego postanowienia do rejestru niedozwolonych postanowień umownych wynikają z niejasnego brzmienia art. 479(43) k.p.c., zgodnie z którym „wyrok prawomocny ma skutek wobec osób trzecich” od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru. Powyższych wątpliwości nie zdołały dotychczas ostatecznie rozstrzygnąć sądy.
W ostatnim okresie, w postanowieniu Sądu Najwyższego z 19 marca 2014 r. (sygn. akt I CSK 20/14) SN podzielił interpretację, zgodnie z którą wpis danego postanowienia do rejestru wywołuje skutki prawne także wobec innych podmiotów, niż pozwany w danej sprawie, stosujących w swoich wzorcach takie same postanowienia wzorca. Konsekwencją takiego poglądu byłaby m.in. konieczność śledzenia rejestru przez wszystkich przedsiębiorców w celu możliwie najszybszego eliminowania z wzorców postanowień wpisanych do rejestru, aby nie narazić się na zarzuty stosowania wpisanych do rejestru postanowień uznanych za niedozwolone oraz ryzyko nałożenia z tego tytułu kary przez prezesa UOKiK.
Jednakże w wyroku z 30 maja 2014 r. (sygn. akt III CSK 204/13) SN przedstawił zgoła odmienną interpretację art. 479(43) k.p.c. Sąd stwierdził, że skutek wskazanego przepisu dotyczy spraw odnoszących się do postanowienia wzorca umowy, co do którego uprzednio prawomocnym wyrokiem sądu został on uznany za niedozwolony i nie obejmuje postanowienia umowy o zbliżonym brzmieniu, którym posłużył się w relacjach z konsumentami inny przedsiębiorca. Oznaczałoby to, że wpisanie danego postanowienia do rejestru ma skutek jedynie w odniesieniu do przedsiębiorcy, który był stroną postępowania, i jego relacji z konsumentami.
Przedsiębiorcy stosujący wzorce umowne znajdują się więc w trudnej sytuacji i powinni unikać stosowania w swoich wzorcach postanowień wpisanych do rejestru (co oczywiście nie będzie łatwe). Jednocześnie trudno zaakceptować sytuację, że kwestia o tak dużym znaczeniu pozostaje w dalszym ciągu niejednoznaczna.