Nazywana również Aktem Peela (od nazwiska premiera, podczas rządów którego ją uchwalono) zobowiązywała Bank Anglii do wykupywania swoich banknotów złotem. Znosiła również kary przewidywane wcześniej za przetapianie i przesyłanie złota.
Niejako wstępem do Ustawy Bankowej było wprowadzenie w 1821 r. obowiązkowej wymienialności (na żądanie) pieniądza papierowego na złotą monetę (suwerena) bitą przez Royal Mint. System takiej wymienialności wprowadziły w późniejszych latach również inne kraje europejskie.
System waluty złotej zaczął przeżywać kryzys wraz z początkiem I wojny światowej, kiedy rząd zmuszony był do drastycznego podniesienia wydatków, co spowodowało trudności z utrzymaniem pełnej wymienialności na złoto. W wyniku tych problemu zawieszono możliwość wymiany.
Powojenne próby powrotu do systemu waluty złotej zakończyły się niepowodzeniem. Rząd starał się bowiem utrzymać przedwojenny poziom złota w funcie, co było trudne ze względu na większą ilość gotówki w obiegu. Działania te doprowadziły do szybkiego spadku cen i płac, a to z kolei do spadku produkcji przemysłowej i zatrudnienia. Sytuację pogorszył rozpoczęty w 1929 r. światowy kryzys gospodarczy. System waluty złotej okazał się niewydolny i w 1931 r. gabinet zmuszony był doprowadzić do dewaluacji funta.
Całkowita wymienialność banknotów na złoto w Banku Anglii została zakończona w latach II wojny światowej.