Awanse wewnętrzne odświeżyły rząd

Związkowcy i pracodawcy liczą na żywszy dialog z władzą wykonawczą. Dobrze oceniają ministrów, z którymi już mieli kontakt.

„Dobra zmiana” po rekonstrukcji rządu ma szansę stać się „jeszcze lepszą zmianą”. Odejście pięciorga ministrów (w tym czterech, którzy radzili sobie najgorzej w rankingach zaufania), przyjście sześciorga nowych i modyfikacje resortowej mapy zostały przyjęte z ostrożnym optymizmem przez przedstawicieli związków zawodowych i organizacji pracodawców.

Wyświetl galerię [1/3]

Jerzy Kwieciński, minister inwestycji i rozwoju MW

— W exposé premier Morawiecki podkreślał, że istotne, strategiczne sprawy będą konsultowane ze związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców na forum Rady Dialogu Społecznego. To bardzo ważna deklaracja i w rządzie są ludzie, którzy do tego dialogu się jak najbardziej nadają. Choćby awansowany właśnie Jerzy Kwieciński, który jest wspaniałym urzędnikiem i wspaniałym człowiekiem, słuchającym strony społecznej, co pokazał np. podczas ostatnich prac nad Programem dla Śląska — mówi Piotr Duda, przewodniczący NSZZ Solidarność.

Nowy minister inwestycji i rozwoju od dawna zbierał dobre oceny także wśród przedsiębiorców. Podczas październikowej debaty „PB” Czas na patriotyzm gospodarczy miliarder Zbigniew Jakubas podkreślił, że „w rządzie, choćby w resorcie rozwoju, podczas rozmów z wiceministrem Jerzym Kwiecińskim widać chęć zrozumienia przedsiębiorcy, traktowania go po partnersku i szukania wspólnych rozwiązań”.

Jerzy Kwieciński, podobnie jak większość nowych ministrów, miał okazję przyzwyczaić się do rządowej pracy jako wiceminister rozwoju (a za poprzednich rządów PiS — rozwoju regionalnego). Podobną ścieżkę przeszła większość nowych członków gabinetu: Teresa Czerwińska była wiceministrem najpierw nauki, a potem finansów, Jadwiga Emilewicz — rozwoju, Jerzy Czaputowicz — spraw zagranicznych, a Łukasz Szumowski — nauki. Wiceministrem był też Michał Dworczyk, który już w grudniu został szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Choć w sprawach gospodarczych przybyło i resortów, i ich szefów, przedstawiciele biznesu są zadowoleni.

— Nie ma szkoły dla ministrów, ale na pewno awansowanym wiceministrom znajomość resortów pozwoli szybciej wdrożyć się w zadania. Z punktu widzenia biznesu bardzo pozytywnym zjawiskiem jest faktyczna konsolidacja ministerstw gospodarczych i to, że powstaje jeden, wyraźny ośrodek decyzyjny. Tu nawet nie chodzi o to, czy ministrami zostają ludzie premiera, czy nie, ale o to, że to ludzie podobnie myślący, którzy powinni realizować wspólną politykę i grać do jednej bramki. Dla biznesu trudno o coś gorszego niż chaos we władzach i sprzeczne opinie w tej samej sprawie po stronie rządowej — mówi Cezary Kaźmierczak, prezes Związku Przedsiębiorców i Pracodawców.

Związkowcy liczą na to, że odświeżony rząd będzie chętniej korzystał z możliwości konsultowaniaprojektów ustaw, zamiast przeprowadzać je przez parlament w trybie ekspresowym.

— Na zmiany w rządzie patrzymy z nadzieją na poprawę dialogu. Gorzej być nie powinno, z ministrem Błaszczakiem czy wiceminister Czerwińską mieliśmy już kontakt w radzie. Liczę na to, że nie będą już powtarzały się sytuacje takie jak z ustawą likwidującą limit składek ZUS, której nie konsultowano właściwie i która na szczęście została skierowana przez prezydenta do Trybunału Konstytucyjnego — mówi Piotr Duda. © Ⓟ

Teresa Czerwińska, minister finansów

Nowa minister pełniła dotychczas funkcję wiceministra w resorcie finansów (od czerwca 2017 r.), odpowiadając za budżet państwa i fundusze unijne. Wcześniej była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego kierowanym przez Jarosława Gowina (od grudnia 2015 r.), gdzie była szefową departamentu budżetu i finansów. Jeszcze za poprzedniej kadencji parlamentu weszła w skład zespołu ds. społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, działającego pod skrzydłami ministra gospodarki. Teresa Czerwińska jest profesorem Uniwersytetu Warszawskiego na wydziale zarządzania. Jak pisał wcześniej „PB”, jako 36-latka uzyskała habilitację na podstawie rozprawy o polityce inwestycyjnej instytucji ubezpieczeniowych. Była wykładowcą i profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Gdańskiego, a od 2011 r. Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie prowadziła zajęcia m.in. z podstaw i systemów ubezpieczeń. Od 2015 r. jest też sekretarzem Komitetu Nauk o Finansach Polskiej Akademii Nauk. Jest współautorką podręczników akademickich w zakresie makroekonomii, ubezpieczeń oraz zarządzania inwestycjami. W 2015 r. przez kilka miesięcy, zanim zaczęła pracę w resorcie Jarosława Gowina, była członkiem rady nadzorczej Pioneer Pekao Investment Management.

Jadwiga Emilewicz, minister przedsiębiorczości i technologii

Szefowa nowego resortu w rządzie Beaty Szydło była wiceministrem rozwoju (od listopada 2015 r.). Jest jednocześnie radną Sejmiku Województwa Małopolskiego i wiceprezeską partii Porozumienie. Uważana jest za prawą rękę Jarosława Gowina. Wcześniej, w latach 1999-2002 pracowała w Departamencie Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W 2009 r. została Kierownikiem Muzeum PRL-u w Krakowie. Ukończyła studia w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych UJ otworzyła przewód doktorski. Jest stypendystką Uniwersytetu Oxford oraz programu American Council on Germany, Dräger Foundation, ZEIT- Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius. Od 2003 r. związana z Wyższą Szkołą Europejską im. ks. J. Tischnera w Krakowie. Jest działaczką społeczną i autorką publikacji naukowych, była m.in. prezesem Fundacji Lepsza Polska. Związana jest z Krakowem, gdzie się urodziła. Na stronie internetowej, którą stworzyła przed samorządową kampanią wyborczą, pisze o sobie: „każda pełniona przeze mnie funkcja silnie naznaczona jest tym, co wyniosłam z Szarej Siódemki — jednego z najstarszych środowisk harcerskich w Krakowie”.

Jerzy Kwieciński, minister inwestycji i rozwoju

Wcześniej, podobnie jak Jadwiga Emilewicz, pracował w resorcie Mateusza Morawieckiego. Jako wiceminister rozwoju był odpowiedzialny za fundusze unijne (od 20 listopada 2015 r.). W latach 2005- -08 był wiceministrem rozwoju regionalnego, bezpośrednio odpowiedzialnym za koordynację polityki rozwoju kraju i polityki spójności oraz za negocjacje z Komisją Europejską. Uczestniczył w przygotowaniu programów operacyjnych. Od maja 2008 r. prezes Fundacji Europejskie Centrum Przedsiębiorczości i wiceprezes Europejskiego Centrum Przedsiębiorczości. Ekspert BCC ds. rozwoju regionalnego i funduszy strukturalnych. Zajmował się również doradztwem przy raportach Banku Światowego. Jest absolwentem i doktorantem Wydziału Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej. W 1996 r. ukończył studia MBA. Jest także absolwentem Podyplomowego Studium dla Menedżerów w SGH. Pracował jako nauczyciel akademicki i pracownik naukowy na Wydziale Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadził projekty badawczo-rozwojowe na rzecz przemysłu. W latach 1993-2004 pracował w Przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Polsce. W 2015 r. został członkiem Narodowej Rady Rozwoju powołanej przez prezydenta.

Łukasz Szumowski, minister zdrowia

Kardiolog, profesor nauk medycznych. Ostatnio był wiceministrem w resorcie nauki i szkolnictwa wyższego, kierował zespołem specjalistycznym nauk o życiu od 2011 r. Wcześniej przez wiele lat był związany ze służbą zdrowia. Kierował Kliniką Zaburzeń Rytmu Serca w Instytucie Kardiologii w Warszawie, gdzie przez wiele lat był członkiem rady naukowej. Jest autorem lub współautorem ponad 150 prac o zasięgu krajowym i międzynarodowym. Studia medyczne ukończył na Uniwersytecie Medycznym w Warszawie, a zaraz potem rozpoczął pracę w Instytucie Kardiologii w Aninie. Przez lata rozwijał karierę naukową, uzyskując stopień doktora nauk medycznych, potem doktora habilitowanego nauk medycznych i w końcu profesora (otrzymał go z rąk prezydenta Andrzeja Dudy w 2016 r.). Pełnił liczne funkcje w europejskich i polskich towarzystwach naukowych. Należy do Europejskiego i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Współpracował z fundacją Kresy w Potrzebie – Polacy Polakom, zajmującą się pomocą obywatelom polskim poza wschodnimi granicami. Współpracował również z fundacją Serce dla Arytmii promującą wiedzę dla pacjentów i lekarzy w zakresie profilaktyki, diagnostyki i leczenia arytmii oraz ze Stowarzyszeniem Pacjentów Serce dla Arytmii.

Jacek Czaputowicz, minister spraw zagranicznych

W latach 2008-12 był dyrektorem Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, w 2017-18 wiceministrem spraw zagranicznych odpowiedzialnym za sprawy prawne i traktatowe. Od stycznia 2017 r. pełnił funkcję dyrektora Akademii Dyplomatycznej MSZ. Ma tytuł naukowy prof. dr. hab. Jest absolwentem Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, doktorem nauk politycznych (Instytut Studiów Politycznych PAN) oraz doktorem habilitowanym nauk humanistycznych (Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW). Jest autorem ponad 100 artykułów i monografii naukowych. Z polityką oraz resortem spraw zagranicznych związany jest od dawna. Działacz opozycji demokratycznej lat 70. i 80. W latach 1988-90 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ Solidarność. W 1990 r. rozpoczął pracę w MSZ — był wicedyrektorem, a następnie dyrektorem Departamentu Konsularnego i Wychodźstwa (1990-92). Od 1998 do 2006 r. był zastępcą Szefa Służby Cywilnej. W latach 2006-08 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Marcel Zatoński

Być może zainteresuje Cię też:

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu

Puls Biznesu

Inne / Awanse wewnętrzne odświeżyły rząd