W ostatnich dniach większość śledzonych przez nas walut zyskiwała wobec dolara – średnio o 0,3 proc. w ciągu pięciu dni. Nie jest to objaw żadnego nowego trendu, z tygodnia na tydzień kursu wahają się raz w jedną raz w drugą stronę. Najwięcej zyskiwały jen, funt i frank, a więc waluty krajów rozwiniętych. Uwagę zwraca szczególnie dynamiczne umocnienie jena, który wcześniej przez wiele miesięcy tracił wobec dolara, do tego stopnia, że japoński rząd zaczął wyrażać niezadowolenie z tej deprecjacji. Bardzo blisko tegorocznego maksimum wobec dolara jest też euro, co wynika m.in. z upartego dążenia Europejskiego Banku Centralnego do obniżania inflacji, nawet w warunkach stagnacji gospodarczej. Najmocniej w ciągu tygodnia traciły natomiast indonezyjska rupia, brazylijski real i węgierski forint. W pewnym momencie wyprzedaż węgierskiej waluty była intensywna i wydawało się, że blask regionu Europy Środkowej zaczyna wygasać. Ale na ten moment nie wygląda to na masową ucieczkę kapitału.
Na giełdach nastroje były w minionych dniach umiarkowanie negatywne, większość indeksów spadała – średnio o 1,4 proc. w ciągu pięciu sesji. Podobnie jak w przypadku walut jest to wahanie wokół bocznego trendu. Na uwagę zasługuje bardzo wysoki wzrost tureckiego indeksu, który odbywa się przy dość stabilnych notowaniach liry. To może oznaczać, że perspektywy tureckiej gospodarki są postrzegane jako lepsze. Wprawdzie turecki indeks od dawna rósł mocniej niż inne indeksy na rynkach wschodzących, ale wynikało to głównie z ucieczki ludności przed inflacją w stronę aktywów związanych z realną produkcją. Teraz obraz inflacyjny lekko się poprawia, a ceny akcji wciąż rosną, co może wskazywać na zmianę przyczyn wzrostu. Najsłabiej wypadły w minionym tygodniu indeksy giełdowe w Japonii i Chinach. W pierwszym przypadku może być to efekt umocnienia waluty, w drugim pogłębiającej się deflacji (piszemy o tym dzisiaj więcej).
Najważniejszym zjawiskiem na rynkach światowych jest wzrost rentowności obligacji krajów rozwiniętych. W ciągu tygodnia rentowność dziesięcioletnich papierów amerykańskich wzrosła o 10 pkt bazowych (0,1 pkt proc.), niemieckich o 15 pkt, włoskich o 20 pkt, brytyjskich też o 20 pkt. Rentowności na rynkach rozwiniętych są bliskie rocznych maksimów. Jednym z powodów może być fakt, że wszędzie zatrudnienie jest bardzo odporne na podwyżki stóp procentowych, co wskazuje, że gospodarka stopniowo adaptuje się do wysokich nominalnych stóp procentowych. Z kolej na rynkach wschodzących rentowności są stabilne. Skąd ta różnica? Maleje awersja do ryzyka na rynkach wschodzących, co jest wynikiem m.in. poprawy bilansów płatniczych, a także dość wysokiej stabilności finansowej – wbrew wielu obawom nie doszło na razie na rynkach wschodzących do kryzysów finansowych wskutek fali podwyżek stóp procentowych w dolarach.
Surowce zachowują się w bardzo zróżnicowany sposób, co wskazuje, że czynniki podażowe odgrywają na rynku większą rolę niż popytowe (popyt zwykle oddziałuje jednocześnie na wszystkie surowce, lub przynajmniej w zbliżony sposób). Gaz taniał w minionym tygodniu, co jest dobrą wiadomością, wskazującą, że do sezonu grzewczego Europa zbliża się solidnie przygotowana, z zapełnionymi magazynami. Ropa drożała, ale jej cena utrzymuje się cały czas w przedziale 70-80 dolarów za baryłkę. Niskie ceny aluminium odzwierciedlają fakt, że w Chinach rośnie produkcja aluminium w regionach, w których dotychczas występowały ograniczenia w dostępie do energii. Wyraźnie za to drożeje miedź, co może być związane z dość niskim poziomem zapasów.
