Obywatele normalnie zorganizowanego państwa są obowiązani płacić podatki. Normalnie zorganizowane państwo to takie, w którym władzę sprawujący troszczą się o bezpieczeństwo wszystkich poddanych, o opiekę zdrowotną nad nimi, o cały porządek szkolno-wychowawczy, o drogi, system łączności itp. Państwo ma obowiązek zapewnić właściwą opiekę szczególnie ubogim, podatki muszą być sprawiedliwie zróżnicowane, stosownie do możliwości płatniczych ludzi pracy. A w ogóle podatki nie mogą być zbyt wygórowane. Fiskus nie ma prawa zabierać wszystkiego lub prawie wszystkiego. Jeśli te wszystkie warunki są zachowywane, to nie tylko zasady sprawiedliwości społecznej, ale zwykły zdrowy rozsądek domaga się tego, żeby cała wspólnota dostarczała odpowiednich środków na opłacenie przed chwilą wymienionych działań. (...)
Ludzie zaczynają jednak mieć wątpliwości, czy „prawo podatkowe” rzeczywiście obowiązuje ich w sumieniu, jeżeli władzę sprawujący zaniedbują się karygodnie w wypełnianiu swoich powinności. (...) W sytuacji tego rodzaju rośnie tak zwana szara strefa, ludzie uciekają się do stosowania różnych kruczków prawnych, żeby nie płacić podatków. Wszyscy przy tym pytają: na co są wydawane pieniądze z płaconych przez nas podatków? Czy my rzeczywiście powinniśmy płacić podatki?
Fragmenty tekstu — Tygodnik Katolicki „Niedziela” z 7 listopada 2004 r.
Kazimierz Romaniuk, biskup