W 1854 r. brytyjskie Biuro Handlu powołało Departament Meteorologii, na którego czele postawiono żeglarza Roberta FitzRoy'a. Ten doświadczony dowódca Royal Navy miał za sobą służbę na HMS Beagle w czasie słynnej podróży Darwina oraz gubernatorat Nowej Zelandii.
FitzRoy stworzył podwaliny nowoczesnego urzędu meteorologicznego. Rozpoczął gromadzenie przez załogi brytyjskich okrętów licznych danych, które następnie przesyłane były do jego Departamentu. Z jego polecenia na statkach testowano też eksperymentalne urządzenia, m.in. nowe wzory barometrów.
Po katastrofie HMS Royal Charter, FitzRoy rozpoczął program „przewidywania pogody”. 15 rozmieszczonych na lądzie stacji miało gromadzić i za pomocą telegrafu wysyłać informacje o zmianach pogodowych. Dzięki niemu również w najważniejszych portach Imperium stworzono biura, które informowały kapitanów wyruszających w morze o możliwych zagrożeniach i niebezpieczeństwie sztormu.
FitzRoy był także twórcą pierwszej w historii mapy synoptycznej, dzisiaj niezbędnego przyrządu do prognozowania pogody. Zaznaczał na niej panujące warunki pogodowe zbierane ze wszystkich regionów Anglii.
Prace Departamentu zostały upublicznione 1 sierpnia 1861 r. kiedy to The Times opublikował pierwszą prasową prognozę pogody. Miała ona format tabeli, której skan znajdziemy w GALERII tego artykułu.