Eksport pod opieką faktora

Faktoring eksportowy polega na finansowaniu udokumentowanych fakturami należności klienta od kontrahentów zagranicznych. To jedna z bardziej ryzykownych form faktoringu, dlatego zanim faktor zdecyduje się na cesję wierzytelności, musi przeprowadzić wiele działań, które potwierdzą, że warto ryzykować.

Sprawdzić kontrahenta

Przede wszystkim faktor musi mieć pewność, że dłużnik faktoringowy jest wypłacalny, dlatego na wstępie wymaga wypełnienia wniosku o przeprowadzenie badania odbiorcy zagranicznego. Nawet jeśli kontrahent pozytywnie przejdzie weryfikację, faktor musi ubezpieczyć transakcję. Wówczas po jego stronie stoi dodatkowo ubezpieczyciel.

— Od decyzji ubezpieczyciela dotyczącej przyznania limitu dla odbiorcy zagranicznego zależy, czy przedmiotem umowy będzie faktoring pełny, czy niepełny. Faktor pośredniczy w przekazaniu wniosku klienta o ubezpieczenie, negocjując następnie z ubezpieczycielem wysokość limitu i składki przyznanych faktorantowi — wyjaśnia na portalu podatki.biz Krzysztof Majczyk, doradca podatkowy, księgowy, ekonomista.

Dobra kondycja finansowa odbiorcy zagranicznego, dobra dyscyplina płatnicza, związki z kapitałem zagranicznym, znaną marką pozwalają faktorantowi liczyć na wyższy limit i zgodę ubezpieczyciela na objęcie umowy ubezpieczeniem. Brak danych finansowych odbiorcy zagranicznego i jego niskie notowania za granicą przyczyniają się do odmowy wydania polisy przez ubezpieczyciela, a tym samym do odmowy zawarcia faktoringu pełnego przez faktora. Odmowa ubezpieczyciela stawia podpisanie umowy pod znakiem zapytania, bo faktorantowi zależy, aby mieć wsparcie ubezpieczyciela.

— W przypadku faktoringu eksportowego faktorzy z dwóch powodów stosują formę faktoringu pełnego, czyli z przejęciem ryzyka. Przede wszystkim zapewnia on faktorowi bezpieczeństwo i wsparcie ubezpieczyciela. To właśnie towarzystwo ubezpieczeniowe sprawdza odbiorcę i jego dane, a w przypadku niewypłacalności kontrahenta zajmuje się windykacją, czyli dochodzi u dłużnika spłat w przypadku opóźnień — wyjaśnia Tomasz Niezgódka, regionalny dyrektor sprzedaży BZ WBK Faktor.

Bezpieczeństwo kosztuje

Trudności związane z weryfikacją istniejących wierzytelności zagranicznego kontrahenta, jego monitowanie, a także dochodzenie zapłaty i windykacja na drodze prawnej wpływają na wyższe koszty obsługi faktoringu eksportowego niż krajowego.

— Z reguły, do standardowego kosztu usługi faktoringowej, czyli prowizji od nabytej faktury brutto, odsetek od udzielonego finansowania, prowizji od przyznanego limitu finansowania, dochodzą jeszcze koszty ubezpieczenia odbiorcy i weryfikacji w wywiadowni gospodarczej — mówi Grzegorz Pardela, dyrektor handlowy w Pragma Faktoring.

Finansowanie odbywa się w walucie, w której rozliczają się firmy. Faktoring eksportowy z roku na rok staje się bardziej popularną formą finansowania, o czym świadczy poszerzanie ofert skierowanych do eksporterów przez firmy faktoringowe.

— Coraz więcej firm proponuje faktoring pośredni w systemie dwóch faktorów. To produkt, o który coraz częściej pytają klienci, zwłaszcza ci, dla których najważniejsze jest bezpieczeństwo transakcji w eksporcie towarów. Polega on na tym, że spółka przelewa swoje wierzytel- ności na konto faktora w swoim kraju, a ten współpracuje z faktorem w kraju importera, czyli faktorem korespondentem. Faktorzy dzielą się między sobą ryzykiem transakcji, a należność inkasuje faktor korespondent — tłumaczy Tomasz Niezgódka.

Produkt z przyszłością

Zdaniem Krzysztofa Majczyka, faktoring eksportowy może się stać jednym z podstawowych źródeł finansowania przedsiębiorców sprzedających towary lub usługi za granicą, ponieważ eliminuje ryzyko, po przejęciu go przez faktora.

— Faktoranci, dzięki możliwości skorzystania z informacji od faktora lub wywiadowni gospodarczych, z których usług korzysta faktor, rozszerzają obrót o odbiorców mających ustabilizowaną i silną pozycję na rynkach Unii — mówi Krzysztof Majczyk.