Pracodawcy zainteresowani zatrudnianiem osób bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych mogą już składać wnioski do urzędów pracy.
16 lipca weszło w życie rozporządzenie ministra gospodarki i pracy w sprawie szczegółowego sposobu i trybu organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych oraz jednorazowej refundacji kosztów z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenia społeczne (DzU nr 161, poz. 1683). Umożliwia ono stosowanie obowiązującej od 1 czerwca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DzU nr 99, poz. 1001), a tym samym uruchomienie środków dla przedsiębiorców, którzy zdecydują na zatrudnienie bezrobotnych.
— Rozporządzenie obowiązuje dopiero od kilkunastu dni. Obserwujemy spore zainteresowanie, ale kompletne wnioski na organizację prac interwencyjnych złożyło dopiero dwóch przedsiębiorców — mówi Elżbieta Gabryś, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Kluczborku.
Kto może skorzystać
Zarówno prace interwencyjne, jak i roboty publiczne mogą być organizowane przez pracodawcę pod warunkiem, że innym firmom realizującym takie same zadania nie zagraża z tego powodu likwidacja lub upadłość. Organizatorem prac interwencyjnych nie może być pracodawca będący w stanie likwidacji lub upadłości. Z grona tego wykluczono też m.in. pracodawców będących partiami lub organizacjami politycznymi, związki zawodowe czy organizacje pracodawców.
Pracodawca planujący organizowanie prac interwencyjnych musi złożyć odpowiedni wniosek do powiatowego urzędu pracy (właściwego ze względu na miejsce wykonywanych prac). Starosta w ciągu 30 dni od jego złożenia powiadamia pracodawcę o podjętej decyzji. Jeśli jest pozytywna — zawiera z nim umowę, w której powinny się znaleźć się m.in. liczba skierowanych do prac bezrobotnych i okres, na jaki zostaną zatrudnieni, a także terminy i wysokość refundowanych przez starostę z Funduszu Pracy kosztów wynagrodzeń oraz składek.
Unijne warunki
Pomoc, o której mowa w rozporządzeniu, jest pomocą publiczną określoną w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 2204/2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. Zgodnie z nim, kosztami kwalifikującymi do pomocy na tworzenie nowych miejsc pracy są ponoszone przez pracodawcę w ciągu 24 miesięcy koszty płac nowych pracowników (wynagrodzenie brutto oraz opłacone od wynagrodzeń obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne).
Maksymalna intensywność tej pomocy wynosi:
- 30 proc. kosztów — dla podregionów 42 (Poznań) i 22 (Warszawa),
- 40 proc. — dla podregionów 4 (Wrocław), 17 (Kraków) i 30 (Gdańsk-Gdynia-Sopot),
- 50 proc. — dla pozostałych podregionów.
Podział na podregiony określają przepisy w sprawie wprowadzenia Nomenklatury Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych.
W przypadku małych i średnich przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów unijnych pomoc może zostać zwiększona o 15 pkt. proc. brutto, ale pod warunkiem, że całkowita jej intensywność nie przekroczy 75 proc. (nie mogą z tego skorzystać firmy działające w sektorze transportu).