Podatnik nie musi pomniejszać kosztów uzyskania przychodów o kwoty należne dostawcom towarów, jeżeli reguluje płatności zgodnie z terminami ustalonymi z kontrahentami, odpowiadającymi wymaganiom ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) — wynika z interpretacji podatkowej dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, wydanej na wniosek producenta części do maszyn rolniczych. Spółka ta zawiera liczne umowy handlowe z przedsiębiorcami na dostawy m.in. surowców, komponentów, części czy energii, a także usług wykorzystywanych przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej.
Najczęściej należności reguluje przelewem bankowym na podstawie otrzymanych faktur. Obecnie terminy płatności są krótsze lub równe 60 dniom od zdarzenia określonego w umowie z kontrahentem, np. daty wystawienia faktury lub otrzymania jej przez spółkę. Są też terminy dłuższe niż 60 dni. Producent chce zmienić zasady ustalania tych terminów w umowach z kontrahentami, którym może płacić za dostawy po 60 dniach.
Planuje, że płatności będą wyznaczane na określoną liczbę dni, zależnie od sytuacji rynkowej, zarówno niższą niż 60 dni, jak i równą 60 dni — licząc np. od dnia sprzedaży, wystawienia fakturyprzez dostawcę, otrzymania faktury przez spółkę, a także od końca miesiąca, w którym wystawiono lub doręczono fakturę, albo końca kwartału, w którym ją wystawiono bądź doręczono. Podatnik uważa, że taka zmiana nie powinna kończyć się obowiązkami, wprowadzonymi w 2013 r. do ustawy o CIT, dyscyplinującymi przedsiębiorców do terminowego regulowania płatności. W przypadku dłuższej zwłoki w płatnościach przepisy nakazują wyłączyć je z kosztów podatkowych, jeśli wcześniej zostały do nich zaliczone i wskazują, kiedy należy to zrobić.
Łódzki organ przyznaje rację spółce. Przedstawiony przez nią plan nie zapowiada wspomnianych konsekwencji, wynikających z przepisów, które wprowadzono dla likwidacji tzw. zatorów płatniczych. Przypomina, że zgodnie z art. 15b ust. 1 ustawy o CIT, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku)albo z umowy lub innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w ciągu 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik musi zmniejszyć koszty o kwotę wynikającą z tych dokumentów.
Jeżeli termin zapłaty jest dłuższy niż 60 dni, taką korektę należy przeprowadzić z upływem 90 dni od daty zaliczenia płatności do kosztów podatkowych, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie (art. 15b ust. 2). W ocenie izby, terminy płatności określone przez spółkę, wynoszące maksymalnie 60 dni od dnia, w którym nastąpi zdarzenie określone w umowie lub pisemnym porozumieniu z kontrahentem, należy uznać za terminy wskazane w ustawie o CIT i podatnik nie będzie miał obowiązku zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów z upływem 90 dni od daty zaliczenia wydatków do tych kosztów, jeśli płatność zostanie zrealizowana w tym terminie.
Swoboda umów
Ustawa o CIT uzależnia termin korekty kosztów podatkowych od terminu płatności określonego w fakturze bądź umowie i to strony ustalają ten termin. Łódzki organ podatkowy zastrzega, że przepisy podatkowe nie ingerują w ustalenia pomiędzy stronami co do płatności, nie regulują stosunków cywilnoprawnych ani nie mają wpływu na ich treść, w tym ustalenia dotyczące terminów zapłaty.
Zgodnie z zasadą swobody umów, to strony umowy rozstrzygają między innymi zasady rozliczeń z tytułu zawarcia umów cywilnoprawnych. Ważne jest jednak, aby termin był wskazany w sposób konkretny. Inaczej nie będzie można zastosować zasad kodeksu cywilnego, że jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania (tj. po wykonaniu całości świadczeń określonych w umowie).