Który wspólnik musi płacić ZUS

KOMENTARZ PRAWNIKA: PAULINA CIESIELSKA, konsultant podatkowy, Głowacki i Wspólnicy Sp.k.
opublikowano: 15-03-2016, 22:00

Prowadzący działalność gospodarczą muszą się liczyć z obowiązkiem opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Wynika to z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wskazuje ona, kto obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym. Są to w szczególności osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz osoby z nimi współpracujące czy członkowie rad nadzorczych wynagradzanymi z tytułu pełnienia tej funkcji. Ustawa nie nakłada zatem takiego obowiązku na wspólników spółek kapitałowych, za wyjątkiem wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej.

Art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych dodatkowo doprecyzowuje pojęcie osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Za taką osobę uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Badając konstytucyjność tego przepisu, Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt SK 4/12 wyrok z 25.09.2014) orzekł, że przepis mówiący o tym, że za osobę prowadzącą działalność gospodarczą uważa się także wspólnika jednoosobowej spółki z o.o., jest zgodny z konstytucją.

Trybunał odniósł się również do kryterium zróżnicowania, stwierdzając, że przyjętą przez prawodawcę na gruncie ustawy o systemie ubezpieczeń zasadą jest objęcie zarobkujących osób fizycznych przymusową ochroną ubezpieczeniową. Dwie podstawowe grupy takich osób to pracownicy i osoby prowadzące działalność gospodarczą. Istnieją jednakże grupy osób niemieszczące się w tych kategoriach, a które zgodnie z ogólnymi założeniami systemu ubezpieczeń społecznych zostały objęte ochroną w ramach tego systemu (zob. szerzej art. 6-9 ustawy o systemie ubezpieczeń). Jedną z takich szczególnych grup są będący osobami fizycznymi wspólnicy niektórych spółek handlowych. Wśród nich ustawodawca dokonał podziału zasadniczo na grupy wspólników spółek osobowych (podlegających ubezpieczeniu) i wspólników spółek kapitałowych (niepodlegających ubezpieczeniu). Tłem tego podziału jest uproszczone założenie, że wspólnicy spółek osobowych angażują się osobiście w działalność spółki, natomiast wspólnicy spółek kapitałowych angażują kapitał. Kryterium zostało poddane korekcie: wspólnicy spółek komandytowo-akcyjnych zostali przesunięci do grupy drugiej, natomiast wspólnicy jednoosobowych spółek z o.o. do grupy pierwszej — objętej obowiązkiem ubezpieczenia.

Trybunał zauważył, że zaskarżony przepis ma służyć realizacji założonych przez prawodawcę celów. Bezpośrednim powodem wprowadzenia art. 8 ust. 6 pkt. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń było objęcie ubezpieczeniem wspólników jednoosobowych spółek z o.o., którzy znajdowali się de facto w podobnej sytuacji, co osoby prowadzące działalność gospodarczą. Zaskarżony przepis miał zapobiegać zawieraniu przez wspólników jednoosobowych spółek z o.o. umów o pracę ze spółką w celu uzyskania statusu pracowniczego oraz związanych z tym świadczeń. W praktyce częste były bowiem wypadki zawierania tego rodzaju umów, które w inicjowanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postępowaniach sądowych kwalifikowano jako nieważne czynności z samym sobą dokonywane w celu obejścia ustawy. © Ⓟ

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: KOMENTARZ PRAWNIKA: PAULINA CIESIELSKA, konsultant podatkowy, Głowacki i Wspólnicy Sp.k.

Polecane

Inspiracje Pulsu Biznesu