Faktorzy obniżyli dolną granicę obrotów klientów nawet do 0,5 mln zł. Mimo to z ich usług korzystają duże firmy.
Faktoring obejmuje zespół stale wykonywanych działań mających na celu nawiązanie i utrzymanie kontaktu z odbiorcą, weryfikację wierzytelności oraz monitoring ich spłat przez zewnętrzny podmiot. Mniejsze firmy mają tendencję do myślenia o faktoringu w kategoriach „ostatniej deski ratunku” wówczas, gdy miewają trudności z uzyskaniem kredytu. Większe natomiast częściej rozpatrują faktoring jako dodatkowe źródło finansowania działalności.
— To wygodna i dostępna usługa. Sięgają po nią zarówno firmy, które mają wysoki poziom finansowania z linii kredytu, jak też podmioty, które z niej w ogóle nie korzystają — zapewnia Krzysztof Kuniewicz, dyrektor generalny Bibby Factors Polska.
O skorzystaniu z tej usługi decydują różne czynniki, m.in. płynność finansowa czy wysokość stosowanych marż. Jeżeli firma ma nadpłynność finansową, prawdopodobnie nie będzie zainteresowana faktoringiem. Podobnie, jeżeli jej marże są niskie — faktoring nie będzie opłacalny.
Ryzyko faktora
Wielkość faktoranta mierzona jest skalą jego obrotów. Mają one niemałe znaczenie dla faktora i duży wpływ na cenę usługi. Najczęściej faktor określa dolną granicę obrotów dla przedsiębiorstw. Jest to istotne, gdyż przy zbyt niskich obrotach faktoring po prostu przestaje się opłacać.
— Wielkość obrotów nie jest jednak na tyle kluczowa, aby przesądzić o możliwości nawiązania współpracy. Nawet jeśli obroty potencjalnego klienta nie przekraczają wyznaczonej granicy, faktor nadal może — przy spełnionych innych warunkach (jak np. koncentracja obrotów lub liczba odbiorców) — zdecydować się na rozpoczęcie współpracy — zaznacza Krzysztof Kuniewicz.
Czasami dodatkowo lub zamiast obrotów instytucja faktoringowa wskazuje minimalną wartość faktury, którą może przyjąć do finansowania. Obecnie przede wszystkim większe przedsiębiorstwa znajdują się w grupie klientów instytucji faktoringowych. Nie oznacza to jednak, że małe podmioty nie mogą skorzystać z ich usług.
— Do 2002 r. faktorzy oferowali usługi przedsiębiorstwom osiągającym obroty w granicach minimum 5 do 8 mln zł rocznie. Od kilku lat natomiast na rynku są oferty dla firm o obrotach od 1 mln zł — zauważa Krzysztof Kuniewicz.
— Faktoring to oferta zarówno dla dużych, jak i małych podmiotów. Nie kryterium wielkości jest najważniejsze, choć oczywiście ma wpływ na zawieraną umowę. Podstawową różnicą jest to, iż mniejszym podmiotom oferuje się inny produkt. W przypadku wielkich firm, zawierających duże transakcje z innymi dużymi odbiorcami, istnieje możliwość oparcia usługi faktoringowej na jednej-dwóch transakcjach i jednym-dwóch odbiorcach (spośród większej ich liczby). Od małych podmiotów natomiast, które charakteryzują się większym rozproszeniem odbiorców w portfelu, faktor wymaga większej liczby transakcji w pakiecie przekazywanych wierzytelności. Ma to na celu minimalizację ryzyka faktora — dodaje Mirosław Nowicki, wiceprezes firmy Eurofaktor.
Rozbudowa oferty
Potencjał polskiego rynku faktoringu jest ogromny — ubiegłoroczne obroty sektora osiągnęły w Polsce prawie 3 mld EUR, podczas gdy w Hiszpanii, z którą Polska chętnie jest porównywana — 30 mld EUR.
— Rynek światowy faktoringu rośnie w tempie 5-10 proc. rocznie. W Polsce poziom tego wzrostu wynosi blisko 20 proc. — podkreśla Krzysztof Kuniewicz.
Dynamiczny rozwój faktoringu w Polsce sprawił, że faktorzy zaczęli rozszerzać swoją ofertę — mniejsze firmy przygotowują warunki współpracy dla większych przedsiębiorstw, a potentaci faktoringowi celują w mniejszy segment. Ponadto wprowadzają nowe usługi lub optymalizują już istniejące, aby trafić z ofertą do jak najszerszego grona klientów. Małe firmy mają jednak nieco mniejsze możliwości negocjacyjne.
— Większe firmy mogą skuteczniej negocjować, często też wymuszają na faktorach nietypowe usługi lub rozliczenia. Częściej też wśród dużych podmiotów jest realizowane dyskonto niż zaliczkowanie — mówi Mirosław Nowicki.