Siedem z dwunastu członków International Group of P&I Clubs poinformowało, że od północy czasu londyńskiego 5 marca ubezpieczenia od ryzyka wojennego wygasają automatycznie dla statków wpływających do Zatoka Perska, wskazanych wód przyległych oraz wód irańskich.
Zmiana obejmuje wyłącznie zakres związany z ryzykiem wojennym; pozostałe elementy polis P&I zachowują ważność na dotychczasowych zasadach.
Według danych firmy Kplera, co najmniej 40 bardzo dużych tankowców do przewozu ropy naftowej, z których każdy przewozi około 2 milionów baryłek ropy, stoi obecnie bezczynnie w Zatoce Perskiej.
Co oznacza brak ubezpieczenia od ryzyka wojennego
Ubezpieczenia wojenne chronią armatorów i czarterujących przed odpowiedzialnością wobec osób trzecich, wynikającą m.in. z działań zbrojnych, terroryzmu czy piractwa. Ich wycofanie może stać się kluczowym czynnikiem zniechęcającym operatorów do prowadzenia działalności w regionie. Brak takiej ochrony zwiększa ryzyko finansowe, co z kolei może ograniczyć liczbę statków gotowych do załadunku ładunków w rejonie Zatoki Perskiej i jej wód przyległych.
IG zrzesza non-profitowe towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, które odpowiadają za ochronę około 90 proc. światowego tonażu żeglugi oceanicznej. Nowa decyzja może więc oddziaływać na globalne łańcuchy dostaw.
Które kluby zawiesiły ubezpieczenia wojenne
Na krok ten zdecydowały się m.in. kluby: Gard AS, NorthStandard Ltd., Steamship Mutual Underwriting Association Ltd., Assuranceforeningen Skuld, American Steamship Owners Mutual Protection and Indemnity Association Inc., The Swedish Club oraz London P&I Club. Wszystkie pozostają kluczowymi podmiotami w międzynarodowym systemie ubezpieczeń morskich.
Granice operacyjne statków ulegają zmianie
Za wody przyległe uznano obszary obejmujące Zatokę Omańską oraz akweny na zachód od Przylądka Al-Hadd w Omanie, sięgające na północny wschód aż do granicy irańsko-pakistańskiej. Nawet krótkotrwałe wejście statku na te akweny spowoduje automatyczne wygaśnięcie ochrony wojennej.
Decyzja klubów P&I znacząco zmienia warunki prowadzenia żeglugi w jednym z kluczowych regionów dla globalnego handlu surowcami. W efekcie armatorzy mogą być zmuszeni do opracowania nowych strategii operacyjnych i logistycznych, aby zminimalizować ryzyko finansowe i utrzymać ciągłość dostaw.