Henryk Kwinto mówił, że napada na banki, bo są tam pieniądze. Z tego samego powodu 15 mężczyzn obrabowało pociąg pocztowy.
Szefem 15-osobowej grupy gangsterów był Bruce Reynolds (na zdjęciu u góry), ale wielu ma wątpliwości, czy on wymyślił plan. Niektórzy detektywi Scotland Yardu wspominali o nigdy nieujętym, a nawet niezidentyfikowanym Irlandczyku, który słynął w londyńskim półświatku z wymyślania planów napadów i odsprzedawania ich.
Nawet jeśli Reynolds nie wymyślił planu, to dobrał ekipę rzezimieszków, m.in. Bustera Edwarda, Ronalda Biggsa, Charliego Wilsona, Jimmy Husseya do jego wykonania i sprawnie go zrealizował. Zdobył informacje o składzie i obsłudze pociągów pocztowych, wyznaczył miejsce akcji i w pobliżu wynajął farmę, która miała stać się główną kwaterą przestępców, gdzie mieli przeczekać policyjną obławę, wreszcie zabezpieczył ciężarówki do przewożenia pieniędzy.
Na początku sierpnia 1963 r. wszystko było zapięte na ostatni guzik. Przestępcy czekali tylko na informację, czy w pociągu jest gotówka.
Skok
Około 3.00 w nocy 8 sierpnia 1963 r. pociąg pocztowy z Glasgow do londyńskiego Picadilly Circus minął Leighton Buzzard. W miejscu zwanym Sears Crossing maszynista John Mills zobaczył czerwony sygnał. Zatrzymał lokomotywę i wysiadł, by sprawdzić, co się stało. Został powalony ciosem w głowę, a zamaskowani mężczyźni przejęli kontrolę nad pociągiem. Przetoczyli go pół mili dalej, na wiadukt, pod którym czekały cięża-rówki. Mieli do przeładowania 120 worków, dwie i pół tony banknotów.
Łup
Ciężarówki z pieniędzmi ruszyły na pobliską farmę Leatherslade, gdzie złoczyńcy otwierali worek po worku i liczyli łup. Gdy po kilku godzinach skończyli, byli w siódmym gangsterskim niebie: 2 mln 631 tys. 784 funtów. W drobnych używanych banknotach. Czegóż można chcieć więcej? Zwłaszcza że spodziewali się około 300 tys. funtów.
Postanowili na farmie przeczekać, aż sprawa ucichnie. Czas uprzyjemniali sobie grą w Monopoly na prawdziwe pieniądze. Ale z nasłuchu policyjnych krótkofalówek dowiedzieli się, że farma może być przeszukiwana i po pięciu dniach w popłochu ją opuścili.
Pościg
Największa kradzież w historii brytyjskiej kolei spowodowała największą w historii policyjną obławę. Rabusie popełnili błąd, nakazując obsłudze pociągu, by nie ruszali się przez 30 minut. Nasunęło to Scotland Yardowi wniosek, że ich kryjówka jest o pół godziny drogi od miejsca napadu i zawęziło promień poszukiwań.
Policja trafiła na farmę, gdzie znalazła worki pocztowe, banderole po banknotach, resztki jedzenia i grę Monopoly z odciskami palców przestępców.
Dalej poszło łatwo. W kilka miesięcy 13 z 15 rabusiów zostało schwytanych (tożsamość dwóch pozostałych na wolności jest do dziś tajemnicą). W kwietniu 1964 r. usłyszeli wyrok. W sumie 307 lat więzienia.
Legenda
Wyrok nie kończył tej historii. Ona się dopiero zaczynała. W sierpniu 1964 r. z więzienia uciekł Charlie Wilson i osiadł w Kanadzie, gdzie stał się gwiazdą lokalnej śmietanki towarzyskiej. Po 15 miesiącach z brytyjskiego Alcatraz — więzienia Wandsworth — uciekł najsłynniejszy uczestnik napadu Ronald Biggs, który przez Francję (gdzie zrobił sobie operację plastyczną) i Australię trafił do Brazylii. Po małżeństwie z Brazylijką nie podlegał ekstradycji i stał się nietykalny dla brytyjskiego wymiaru sprawiedliwości. I hojnie z tego korzystał — nagrał piosenkę z grupą punkową Sex Pistols, udzielał wywiadów, rozmawiał z filmowcami, m.in. z Lechem Majewskim, który w połowie lat 80. nakręcił o Biggsie film „Więzień Rio”.
Trudno mu odmówić bezczelności. W 2001 r. wrócił dobrowolnie do Wielkiej Brytanii, argumentując, że w Brazylii opieka medyczna jest zbyt droga. Na duży ekran przeniesiono też losy innego członka gangu Bustera Edwardsa, którego zagrał Phil Collins.
O napadzie stulecia powstało co najmniej z pół tuzina kasowych filmów, dziesiątki książek i setki artykułów. Może gdyby członkowie gangu Reynoldsa zamiast realizować plan, sprzedali go w Hollywood, zarobiliby więcej. A tak tylko przeszli do historii.