O życiu Diane Arbus (1923–71) powstały książki, filmy, prace naukowe. Zaczynała w studiu fotograficznym, które założyła z mężem, robiąc komercyjne zdjęcia dla „Harper’s Bazaar”, „New York Times”, „Vogue’a”. Studia u słynnej fotografki Lisette Model pchnęły ją w kierunku fotografii dokumentalnej. Chodziła z aparatem po Nowym Jorku i robiła zdjęcia transwestytom, prostytutkom, cygankom wróżącym z ręki, niepełnosprawnym – tym, którzy tak jak ona odstawali od norm. „Często fotografowałam dziwaków i szaleńców. Było to dla mnie podniecające. Większość ludzi przeżywa swoje życie, bojąc się panicznie doświadczeń traumatycznych. Dziwacy rodzą się z traumą. To oni są arystokratami” – mówiła Arbus. Inność uważała za alegorię ludzkiego doświadczenia. W swoich obiektach szukała związków między wyglądem a tożsamością, iluzją a przekonaniem. Próbowała fotografować ludzką naturę, fascynującą w swej nieprzewidywalności. W 1970 r. ukazała się pierwsza edycja prac artystki „A box of 10 photographs”. Rok później Arbus, już znana i ceniona, popełniła samobójstwo. W Paryżu otwarto wystawę blisko 200 fotografii Arbus, z których część nigdy nie była pokazywana. Znalazły się na niej też aparaty fotograficzne, dzienniki, listy, książki z biblioteczki artystki, które wyjaśniają niektóre motywy jej twórczości, a także pozwalają prześledzić jej intelektualne i artystyczne inspiracje.
